Knuffelen met de hond helpt bewoners met dementie

Knuffelen met de hond helpt bewoners met dementie

De bewoners van de Elsresidentie in Sittard vinden het maar wat leuk: de hond, Stark van hun gastvrouw Petra. Vier keer in de week neemt ze bij haar bezoek de witte herder mee. Het beest wordt geroepen en geaaid en komt ook zelf spontaan naar de bewoners toe. ‘Zitten ze niet zo lekker in hun vel, dan duwt hij even zijn kop op hun schoot of tegen hun arm. Zo van, gaat het wel goed met jou? Ze missen de herder ook als Stark een keer niet mee komt’, vertelt directeur Hannelore Hamers-Roesink.

In de Elsresidentie doen ze het dan ook net even anders, vertelt Hamers-Roesink. ‘De Elsresidentie bestaat uit zestien appartementen en is bedoeld voor mensen met de ziekte van Alzheimer of een andere vorm van dementie. We bieden deze mensen hier een echt ‘thuis’-gevoel. Wil een bewoner een hele dag in zijn pyjama rondlopen, dan kan dat. Wil hij of zij lekker met de benen op de bank? Geen probleem. We zien het als een verlengde van thuis. En een huisdier hoort daar ook heel bewust bij, om interactie en beweging van onze bewoners te stimuleren.’

Spontane reacties

‘Het begon eigenlijk heel spontaan, toen mijn man en ik net voor de opening zeven maanden in een van de kamers van de Elsresidentie verbleven. We waren daar om onze visie op het verzorgend personeel over te dragen en eventuele kinderziekten bij het gebruik van het nieuwe gebouw weg te nemen. We hadden uiteraard toen ook onze hond, Max meegenomen en de bewoners reageerden heel spontaan op zijn aanwezigheid.’

Zelf regie houden

‘Toen wij weer uit de Elsresidentie vertrokken en de hond niet meer meenamen, werd hij ook door de bewoners gemist. Onze Beagle is wel lief, maar als jachthond de hele dag gefocust op eten. Dat maakte hem op den duur toch minder geschikt voor dit werk. De herder die nu op ons verzoek meekomt, is dat niet. Die is er echt alleen voor de mensen. Zitten ze niet lekker in hun vel, dan komt hij meteen naar ze toe. Soms brengt hij een bal mee en daagt hij ze zo uit met hem te spelen. Dat maakt het dier ook geschikt voor dit werk. De hond is altijd aanwezig, een robothond niet. Die moeten wij dan aan de bewoners aanbieden. Onze bewoners hebben nu zelf meer de regie om wel of niet iets met de hond te doen.’

Een hond in een verzorgingstehuis kost niet veel. ‘Maar je moet er natuurlijk wel tijd in kunnen steken. Want wie gaat met het dier wandelen en wie verzorgt het beest? Daarom zal niet elk verzorgingstehuis een hond in huis kunnen halen. Bij ons neemt de gastvrouw nu haar hond mee. Als zij vertrekt, is ook de hond weg. Het is nu nog niet aan de orde, maar als Stark niet meer mee kan komen, gaan we zeker opnieuw naar mogelijkheden kijken om een hond aantrekken. Misschien nemen we dan onze Beagle wel weer mee of een ander dier.’


Geplaatst op: 10 augustus 2017
Laatst gewijzigd op: 15 augustus 2017