‘In de ontmoetingskamer heeft niemand een stempel’

‘In de ontmoetingskamer heeft niemand een stempel’

In ontmoetingskamer Vergeet-me-niet in de Tilburgse Reeshof komen oudere mensen met geheugenproblemen drie keer per week deelnemen aan activiteiten. Zo worden ze niet eenzaam en het ontlast hun mantelzorgers. ‘In de kamer worden ontzettend veel grappen gemaakt.’

‘Voor mensen met geheugenproblemen is vaak geen plek in het reguliere aanbod aan activiteiten voor ouderen.’ Sjef van der Klein, sociaal werker bij welzijnsorganisatie ContourdeTwern in Tilburg, hoorde van collega’s dat vergeetachtige en dementerende ouderen vaak geen aansluiting vinden bij buurtgenoten. ‘Het is lastig mee te blijven doen vanwege de cognitieve achteruitgang. Bovendien is het voor andere ouderen vaak confronterend als een dementerend iemand bij ze aan tafel komt zitten,’ vertelt Van der Klein. ‘Ze denken: “Dit kan mij ook gaan overkomen.”’

Daarom richtte Van der Klein, samen met collega’s en in samenwerking met andere organisaties uit de buurt, de ontmoetingskamer op. Mede dankzij dit project won hij de verkiezing ‘Sociaal Werker van het jaar 2018’. Van der Klein ziet dat vergeetachtige mensen in de hele samenleving last hebben van een stigma. Het zouden mensen zijn die minder waard zijn, zielig wegkwijnen in een hoekje van een verzorgingstehuis. ‘Terwijl ze meestal gewoon in hun eigen huis wonen en bijna alles nog kunnen. Je geheugen verliezen is een langzaam proces.’

Vrolijke ochtenden

In de ontmoetingskamer worden allerlei activiteiten georganiseerd, van geheugentraining en gym tot vogelhuisjes maken. Af en toe komt het buurtkoor langs om liedjes te zingen. Ook gaan de sociaal begeleiders regelmatig met de vergeetachtige ouderen naar buiten.  ‘We willen dat de ouderen verbinding blijven houden met de buurt. We proberen ze fit en betrokken te houden,’ vertelt Van der Klein. Op dit moment is hij in gesprek met winkeliers in de buurt om te kijken of hij ze bij het project kan betrekken.

Drie ochtenden per week zit de kamer vol met tien ouderen. Er wordt veel gelachen vertelt Van der Klein. ‘Grappen als: “Hebben we dit vorige keer niet ook gedaan? Maakt niet uit, we zijn het toch vergeten.”’ De sociaal werker is hier zelf blij verrast over. ‘Je zet je in om mantelzorgers te ontlasten en je krijgt er heel vrolijke ochtenden voor terug.’ Hoewel de geheugenproblemen veel vragen van de ouderen zelf, hun mantelzorgers en de omgeving, kunnen ze ook leiden tot grappige situaties. ‘We gingen eens met een groepje naar een kapel in de buurt. Belde later de dochter van een van de ouderen om te bedanken dat we met haar moeder naar de Efteling waren geweest.’

Lief en leed

In de ontmoetingskamer worden vriendschappen gesloten, ziet Van der Klein. ‘Mensen lopen met elkaar terug naar huis, doen samen boodschappen. Er is sociale controle: als iemand een tijd niet is geweest vraagt men zich af waar hij of zij blijft.’ Hij krijgt dan ook heel positieve reacties, zowel van ouderen zelf als van hun mantelzorgers en familie. Niet alleen vanwege de vrolijkheid. ‘Het is lief en leed delen. Veel ouderen worden steeds dementer, gaan bijvoorbeeld naar het verzorgingstehuis. Ze overlijden. Het is ook afscheid nemen van elkaar. Een dochter heeft wel een huilend verteld hoe blij ze was dat haar vader dit mee had mogen maken.’

De ontmoetingskamer is er niet alleen voor mensen met geheugenproblemen – een indicatie is niet nodig. Ook ouderen die zich vergeten voelen, een klein netwerk hebben, vinden een plekje in de kamer. Van der Klein en zijn collega’s willen niet focussen op vergeetachtigheid, maar juist op wat mensen wél kunnen en willen. ‘Het stempel “geheugenprobleem” is ontzettend heftig. Wij willen dat mensen zich gewoon fijn en welkom voelen.’

Buiten de gebaande paden

Voor de ontmoetingskamer is samengewerkt met meerdere instanties in de buurt. Van der Klein is blij met de korte lijntjes die zo zijn ontstaan tussen zorg en welzijn. ‘Deze samenwerking is ontzettend belangrijk. We kunnen leren van elkaar kennis en kunde. Als je hierover snel kunt schakelen kun je iemand met geheugenproblemen veel beter helpen.’

Vanwege het succes van de ontmoetingskamer willen Van der Klein en zijn collega’s graag meer activiteiten in de kamer organiseren. Ze zijn in gesprek met de gemeente over de financiering hiervan. Van der Klein merkt dat het moeilijk is om dingen gedaan te krijgen als je buiten de gebaande paden wilt gaan. Maar hij heeft er vertrouwen in dat uitbreiding gaat lukken. ‘Dat komt wel. We hebben nog ontzettend veel ideeën.’

Ontmoetingskamer Vergeet-me-niet is opgericht door medewerkers van ContourdeTwern, Gezondheidscentrum Reeshof, De Wever Thuis en de dementieconsulent van de Wever

 


Geplaatst op: 17 april 2018
Laatst gewijzigd op: 17 april 2018