‘We gaan uit van de mogelijkheden’

‘We gaan uit van de mogelijkheden’

‘Het is meer een dagprogramma dan een dagbesteding,’ vertelt Tamara Kroeze over de buitenactiviteiten voor jongdementerenden. ‘De deelnemers voelen zich tijdens het werk verantwoordelijk, autonoom en kunnen zich volledig focussen.’

Als coördinator activering en welzijn bij Carintreggeland werkt Tamara samen met Landschap Overijssel. Het idee ontstond vanuit de ideologie dat mens en natuur veel voor elkaar betekenen. Landschap Overijssel probeert op innovatieve wijze verschillende doelgroepen kennis te laten maken met de natuur, en jongdementerenden is één van de doelgroepen. Tamara: ‘Dit is een project waar mens en natuur samenkomen, het versterkt elkaar.’

Groei van eigenwaarde

Het werken in het veld geeft een boost van zingeving. ‘Het is belangrijk dat de deelnemers zo zelfstandig mogelijk te werk gaan. Dat draagt bij aan hun eigenwaarde.’ Wel is er altijd voldoende begeleiding bij aanwezig, per duo is er een mentor, er gaan vrijwilligers mee en verschillende professionals uit het werkveld. ‘Als iemand meer begeleiding nodig heeft, wordt er één-op-één gewerkt.’

De deelnemers verzamelen zich ’s ochtends op Hof Espelo, waar ze gezamenlijk een kop koffie drinken. Vanaf daar wandelen ze naar het terrein. ‘We laden al het nodige gereedschap in kruiwagens, en vertrekken dan naar de plekken waar gewerkt gaat worden.’ Het werken gaat in teams en iedereen krijgt een eigen taak. ‘Iemand moet zich kunnen focussen, bijvoorbeeld op een duidelijke taak als het snoeien van een boom.’

Leren over de natuur

Niet alleen aan het werken wordt aandacht besteed, ‘de begeleiders delen hun kennis over de natuur. Aan het einde van de dag hebben de deelnemers dus ook iets geleerd, over de planten waarmee ze gewerkt hebben bijvoorbeeld.’ Voorop staat de groei van hun eigenwaarde, vertelt Tamara. ‘We kijken niet naar wat ze niet kunnen, maar gaan aan de slag met de mogelijkheden.’

Carin de Cloe, medewerker Vrijwilligerswerk bij Landschap Overijssel: ‘Als cliënt doe je er toe, zonder jou wordt de klus niet geklaard. Het is geen bezigheidstherapie. Je doet echt werk dat moet gebeuren maar er is geen werkdruk.’

De groep is samengesteld uit jongdementerenden en mensen met een niet aangeboren hersenaandoening. ‘Tijdens de pauzes merk je dat bepaalde mensen naar elkaar toetrekken. De gesprekken zorgen ervoor dat mensen weer meer in het heden leven.’ Het sociale contacten opdoen is een belangrijk onderdeel, ‘je merkt dat deelnemers zich ontplooien, zo is er één man die telkens vaker enthousiast vertelt over vroegere herinneringen. Bijvoorbeeld als er over vakanties wordt gesproken.’

Actief aan de slag

‘Het is maar lastig om de doelgroep te bereiken,’ vertelt Tamara. ‘Sommige deelnemers wonen zelfstandig, en moeten dan samen met hun mantelzorger op zoek naar dagbesteding. Bij Hof Espelo komen mensen meestal via via terecht. Het vinden van geschikte dagbesteding is niet altijd makkelijk, mensen willen niet altijd zittend aan een tafel knutselen maar actief aan de slag. Dat kan bij ons.’ Carin: ‘Fysieke activiteit zorgt ervoor dat men uitgedaagd blijft waardoor de cliënten minder angstig zijn om te bewegen en bewegen ze meer. Hun conditie verbetert zelfs.’

Het gebeurt wel eens dat familie of een mantelzorger meegaat op de dag. ‘Dat stimuleren we ook wel, mensen mogen mee en helpen die dag dan ook. Maar het is ook wel een dag waarop een mantelzorger juist tijd kan nemen voor zichzelf. Soms gaan er kleinkinderen mee, om te zien wat opa op die dag doet. Sommige deelnemers hebben nog jongere kinderen, laatst kwam een vader samen met zijn twee zoons.’

Van één naar twee dagen

De verwondering van de deelnemers is groot, op de dagen dat ze aan het werk zijn. Mooie natuurverschijnselen worden opgemerkt en met elkaar gedeeld. De honden van Tamara gaan wel eens mee het bos in, ‘als ik die meeneem, is de dag gelijk al helemaal goed.’ En niet geheel onbelangrijk is het koffiemoment, wat door een van de deelnemers wordt aangekondigd met een kreet over het veld. ‘Koffie!’

Vanaf april wordt er een tweede dag per week op het veld gewerkt. ‘Er is vraag naar onder de huidige deelnemers die graag een tweede dag op pad gaan, maar we hopen dat er ook nieuwe mensen bijkomen. We zien dat het de deelnemers gelukkig maakt. Aan het begin zijn ze soms wat teruggetrokken en weten ze niet wat er precies verwacht wordt. Na verloop van tijd zie je ontdooien, glimlachen en met elkaar kletsen. De complimenten en het uitwerken van een specifieke opdracht draagt daaraan bij. Het is mooi om dat geluk te zien.’


Geplaatst op: 6 februari 2018
Laatst gewijzigd op: 6 februari 2018